ਕੀ ਕਰੀਏ ਕੁੱਝ ਸਮਝ ਨੀ ਆਉਂਦਾ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹਥੋ ਨਿਕਲਦੀ ਜਾਂਦੀ ਐ 

ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਮੇਰੇ ਮੈਥੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਜਾਂਦੇ ਨੇਂ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਜਾਂਦੀ

ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੈ ਸੀ ਕੀਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨੀ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੈ ਸੀ  ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਐ

ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬਾਪੂ ਬੇਬੇ ਦੀ ਝਿੜਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ  ਸਕੂਲੋਂ ਬੁੰਕ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰਾ ਸਾਰਾ ਦਿੰਨ ਪਾਰਕ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠੈ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਐ 

ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕੀਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂਹਰੇ ਬੋਲਣ ਨੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਐ

ਵੱਡੇ ਹੋਕੇ ਕੁੱਝ ਕਰਨ ਦਾ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹੁੰਦੈ ਸੀ ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਕਬੀਦਾਰੀਆਂ ਨੇਂ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲੀਆ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਐ

ਘਰ ਦੀਆਂ ਜਿੰਮੇਵਰੀਆ ਆਣ ਪਈਆਂ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁੱਝ ਕਰਨ ਦਾ ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਈ ਨਾ ਮਿਲ਼ਿਆ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਦੀ ਜਾਂਦੀ ਐ

ਕਈ ਖ਼ਵਾਬ ਸੀ ਮੇਰੇ ਮੇਰੇ ਦਿੱਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰੇ ਰੇਹ ਗਏ ਏਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਜਾਂਦੀਏ                                                                        

                                               ✍️ਅੜ ਕਹੇ ਬੋਲ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ